วันศุกร์ที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558

[FANFIC KYORYUGER BLOOD] Chapter 4 Your voice NC CUT


Pairing: Ian Yorkland x Rippukan Souji
ลิงก์นิยาย : http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1359082&chapter=4



“หึ... ห้ามจูบสินะ มนุษย์หมาป่า?” เขาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมมองใบหน้าซนที่แสดงถึงความตกใจออกมาอย่างชัดเจนด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์โดยไม่ปิดบัง ในขณะที่มือก็ไม่อยู่นิ่งขยับกระตุ้นส่วนอุ่นร้อนไปด้วย

“ฮ..ฮื่ออ~ ย..อย่า” เพียงแค่ขยับมือกระตุ้นนิดเดียวเด็กตรงหน้าก็หายใจเสียงหนัก ใบหน้าขาวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อที่ไม่ได้เป็นเพราะความอายอย่างแน่นอน หากแต่เป็นเพราะความต้องการที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกำลังถูกปลุกขึ้นต่างหาก มืออีกข้างหนึ่งเลื่อนไปรูดซิบเสื้อฮู้ดออก เขาลูบส่วนกลางลำตัวผ่านชั้นในตัวบางไปมาอยู่อย่างนั้นจนรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

เอียนละฝ่ามือออกจากกางเกงแล้วคลี่ยิ้มร้ายให้เด็กตัวผอมที่ตัวสั่นระริกอยู่บนเตียงนอน เขาลุกขึ้นเต็มความสูงทำท่าทีราวกับว่าจะออกไปจากห้องโดยทิ้งมนุษย์หมาป่าไว้อย่างนี้

“ค..คุณ.. คุณแวมไพร์~” โซจิค่อยๆยันตัวขึ้นจากเตียงแล้วมองมาด้วยสายตาราวกับลูกหมาอ้อนเจ้าของอย่างไรอย่างนั้น

ชายหนุ่มแกล้งตีหน้าซื่อใส่คนน่ารังแกพลางยักไหล่ไปด้วย “ฉันก็ไม่ทำต่อตามที่นายขอแล้วนี่ ถ้าอยากก็ทำเองสิ”

มนุษย์หมาป่าบุ้ยปากแดงจัดใส่อย่างเง้างอน แต่สิ่งที่ทำให้แวมไพร์หนุ่มประหลาดใจเป็นครั้งที่ไม่รู้ว่าเท่าไหร่ของวันก็คงจะเป็นเด็กหนุ่มตัวผอมที่ถอดกางเกงออกไปพร้อมกับชั้นในบนเตียงนอนด้วยท่าทางเงอะงะพลางแยกขาออกกว้าง ก่อนที่จะหันมามองร่างสูงด้วยแววตาใสซื่อที่ทำให้สัตว์ร้ายในตัวเขาถูกปลุกขึ้นมา

“มันทำยังไงอะ?”

ท่าทางใสซื่อนั่นกำลังทำให้เขาหมดความอดทน

ราวกับว่าภาพร่างผอมที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงนอนในสภาพเปลือยท่อนล่างและแยกขาออกกว้างจนเห็นอะไรต่อมิอะไรหมดทำให้สติของแวมไพร์หนุ่มในตอนนี้เหลือน้อยเต็มที ไหนจะเป็นปากแดงจัดที่ตัดกับสีผิวขาวอมชมพูซึ่งดึงดูดสายตาของเขาแทบจะตลอดเวลานั่นอีก มือขาวกำลังจับสิ่งที่ตั้งชันอย่างกล้าๆกลัวๆเมื่อไม่ได้รับคำตอบจากเอียนที่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา

“ฮื่อ.. บ..แบบนี้ใช่มั้ย...ค..ครับ?” เด็กแว่นถามเสียงตะกุกตะกักสลับกับเสียงหายใจหนักๆ ดวงตารีเรียวปรือมองแกนกายที่ตั้งชันซึ่งมือเล็กกำลังกอบกุมไว้พร้อมรูดขึ้นลงด้วยท่าทีเงอะงะอย่างไม่รู้ว่าควรทำอะไร ดวงตาคู่ที่แสดงความต้องการออกมาชัดเจนแบบก็ช้อนมองร่างสูงไปด้วย

แวมไพร์หนุ่มคว้าเข้าที่ส่วนอุ่นร้อนให้คนตัวเล็กกว่าไม่มากสะดุ้งเฮือก ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มขึ้น ในขณะที่มือก็ขยับไปด้วยจนน้ำขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออกมาเต็มฝ่ามือใหญ่ และแน่นอนว่าเด็กแว่นช่างพูดก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกนอกจากใช้สายตาเหมือนลูกหมาเหลือบมองแวมไพร์หนุ่มที่ดูนิ่งเฉย

“คุณ..ว..แวมไพร์..” น้ำเสียงร่าเริงของเด็กน้อยขาดห้วง ไม่ว่าจะมาจากสาเหตุใดก็ตามก็คงหนีไม่พ้นร่างสูงตรงหน้าที่อยู่บนเตียงด้วยกัน ดวงตาเป็นประกายใสซื่อมองเอียนอย่างหวาดระแวงเล็กๆว่าแวมไพร์ตนนี้จะเกิดต่อว่าอะไรขึ้นมาอย่างที่ผ่านมา

“หลับตา”

โซจิไม่เคยคิดมาก่อนว่าคำพูดสั้นห้วนกับน้ำเสียงเรียบนิ่งจะทำให้รู้สึกตื่นกลัวไปพร้อมๆกับเสียงหัวใจที่ดังก้องอยู่ในหัวซึ่งยังคงเป็นอย่างนั้นแม้ว่าดวงตารีเรียวจะปิดสนิทตามคำสั่งแล้วก็ตาม ความเย็นแสนคุ้นเคยสัมผัสกับปลายจมูกโด่งอย่างอ่อนโยนจนทำให้มนุษย์หมาป่าซื่อบื้อที่หลับตาปี๋ราวกับว่าจะโดนต่อว่าเบิกตากว้าง ร่างที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงก็อ่อนระทวยลงไปกับเตียงนอนนุ่มอย่างหมดเรี่ยวแรง ส่วนต้นเหตุก็ลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วโยนกางเกงที่กองอยู่ใส่ร่างผอมที่ตัวแดงไปหมด

“ใส่ซะ มันน่าเกลียด”

แม้จะเป็นคำต่อว่าที่ไม่ได้รุนแรงอะไรเลยสำหรับมนุษย์หมาป่าติ๊งต๊อง แต่นั่นก็ทำให้คนที่แดงไปหมดทั้งตัวแล้วนอนคว่ำหน้ากับหมอนใบใหญ่อยู่ครู่หนึ่งแล้วเปลี่ยนมานอนหงายพลางใช้ปลายนิ้วแตะปลายจมูกที่ความเย็นของริมฝีปากยังติดอยู่อย่างเบามือ ก่อนจะหยิบกางเกงและชั้นในที่ถอดออกไปมาใส่อีกครั้ง ในขณะที่ความคิดซึ่งทำให้เด็กช่างพูดถึงกับเงียบสนิทอย่างผิดวิสัยยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

อ๊าา~ ทำไมคุณแวมไพร์เท่จังเลยอะ~’


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น